o odurzającym zapachu hiacyntów

Mało które kwiaty, tak jak hiacynty pobudzają do życia i odurzają swoim zapachem. Na aromat hiacyntów składają się niezwykle orzeźwiające, uderzająco świeże i odrobinę orientalne nuty zapachowe.
Hiacynty bowiem, to rośliny cebulowe o charakterystycznym, intensywnym, lecz prawdziwie wiosennym zapachu. Gęste kwiatostany przyoblekają białą, różową i niebiesko-fioletową barwę.
Hiacynty kosztują niewiele i są łatwe w pielęgnacji. Nie wymagają częstego podlewania, gdyż magazynują wodę w łodydze i cebuli.  Osiągają ok. 20-25 cm, więc niewiele więcej niż szafirki, krokusy i przebiśniegi.  Są ozdobą nazych ogrodów od marca do maja, lecz dzięki specjalnemu systemowi produkcji, można się nimi cieszyć już od późnej jesieni. Cebulki do pędzenia są dostępne w sprzedaży od sierpnia. Jeżeli jeszcze jesienią chcemy aby nasz dom wypełniła orientalna woń hiacyntów, musimy posadzić cebulki, tak szybko, jak to tylko możliwe, jednak nie później niż w pierwszym tygodniu września.

Wczoraj te ogromne cebulki hiacyntów wyszperałam na giełdzie kwiatowej i zabrałam do domu.
Posadziłam w słonecznej owalnej donicy i czekam z niecierpliwością, aż zakwitną białymi kwiatami:)

 P.S. Jeszcze nie pachną, ale już niebawem...

o wiośnie w ogrodzie

I nastała wiosna.

A z nią soczysta zieleń trawy i blado-różane kobierce stokrotek, które każdego roku wędrują w coraz to nowe rejony ogrodu. 

Powietrze pachnie wychylającymi się z ziemi narcyzami i krokusami. Gałązki forsycji powoli się zielenią, by już niedługo zapłonąć słonecznym kolorem.

Jest pięknie!

o tym jak las budzi się do życia

Wiosnę najłatwiej spotkać w lasach, na łąkach i w ogrodach. Oznaką budzącego się do życia lasu są delikatnie kwitnące zawilce.

Zakwitają wczesną wiosną. Początkowo pojedyńczo, niesmiało, szybko jednak przemieniają się w zielone kobierce ozdobione białymi, a niekiedy żółtymi kwiatami.

Aby je spotakć trzeba wybrać się na spacer do lasu liściastego. Zawilce lubią żyzną glebę i półcień, dlatego najlepiej rosną w wielogatunkowych lasach liściastych, mieszanych, w zaroślach a nawet parkach.

Warto wczesną wiosną udać się do lasu, aby zobaczyć jak te delikatne roślinki wypełniają szarą i zimową ściółkę, soczyście zielonymi kobiercami.

Dekoracje i stroiki wielkanocne

Wianki wiosenno-wielkanocne

 

*Niektóre moje prace można jeszcze zakupić tutaj.

Róża

W historii wojennej kinematografii podejmuje się szczególnie chętnie temat zwycięstwa, mówi się o żołnierzach, spektakularnych bitwach, o dotarciu do Berlina, ale jakże mało mówi się o kobietach, o życiu zwykłych ludzi, w miejscach jak mogłoby się wydawać zapomnianych przez Boga.

Wszystkim, którym tego brakuje serdecznie polecam najnowszy film Wojciecha Smarzowskiego "Róża"; film osadzony w wojennej i powojennej rzeczywistości, opowiadający o miłości, godności, odkupieniu, w którego tle rozgrywa się wynarodowienie Mazurów. Filmowa kamera podąża za młodym żołnierzem Armii Krajowej Tadeuszem w czasy powstania warszawskiego, by następnie śledząc jego powojenną wędrówkę dotrzeć na Mazury i odnaleźć Różę, żonę niemieckiego żołnierza, którego śmierci Tadeusz był świadkiem.  W miarę jak postępuje akcja filmu, obserwujemy jak władza ludowa brutalnie obchodzi się z niemieckojęzyczną ludnością, jak ideologia wpływa na niegdyś uczciwych ludzi, widzimy wyniszczoną przez wojnę, samotną i pozbawioną nadziei kobietę, która pośród powojennych zgliszczy, bólu i strachu niespodziewanie odnajduje miłość.  

Smarzowski mimo fabuły przepełnionej gwałtownymi emocjami, tworzy film niezwykle plastyczny, niemal oniryczny. Pomiędzy nader realistyczne, wręcz brutalne sceny wplata ujęcia niezwykle melancholijne, senne, pełne słońca i delikatnie wyczuwalnej nadziei.

Przede wszystkim jednak w każdej scenie, w każdym dialogu przekonuje, że nawet w najbardziej dramatycznych okolicznościach można zachować godność.

o pewnej wyjątkowej książce kucharskiej i najpiękniejszym zimowym zapachu

Niedawno w prezencie dostałam niezwykłą encyklopedię najróżniejszych ciast, tortów i deserów "Moje wypieki" autorstwa Doroty Świątkowskiej, autorki często wspominanego przeze mnie bloga. Książka jest naprawdę nietuzinkowa, przepięknie oprawiona, przejrzysta i czytelna a jej niewątpliwym atutem są dodane do każdego przepisu barwne fotografie. Wszystkim zainteresowanym polecam odwiedzenie bloga autorki, gdzie można zakupić książkę z przystępnym rabatem!

Zatopiona w myślach podczas przeglądania tej niezwykłej publikacji powzięłam odważne postanowienie wypróbowania wszystkich tych przepisów. A zaczęłam od kandyzowanych plasterków pomarańczy, wykorzystywanych do świątecznych ciast, dzięki którym w całej kuchni rozgościł się na długo słodki, świąteczny zapach. To właśnie między innymi za te słoneczne owoce tak bardzo lubię zimę...

Kandyzowane pomarańcze

 

 

2 pomarańcze

1,5 szklanki wody

1 szklanka cukru

Pomarańcze pokroić na plasterki o grubości 5 mm. Do szerokiego garnka wsypać cukier i wlać wodę. Zagotować mieszając, do rozpuszczenia się cukru. Wrzucić plasterki pomarańczy i gotować na średnim ogniu. Podczas gotowania odwraca plasterki. Gotować przez godzinę lub nawet dłużej, pomarańcze powinny zrobić się szkliste, a z wody i cukru powinien powstać gęsty, klejący syrop o cudownym pomarańczowym smaku. Gotowe plasterki można przełożyć do zamkniętego słoiczka i trzymać w lodówce.

* Przepis pochodzi z książki Doroty Świątkowskiej "Moje wypieki".

o walentynkowych podarunkach od serca

Przyrządzeniem kolacji walentynkowej zajmuje się w tym roku mój ukochany, mnie pozostaje więc przyjemność upichcenia czegoś wyjątkowego. A ponieważ nie znam mężczyzny, który nie przepada za orzechami i czekoladą wybrałam dwa bardzo proste przepisy z tymi oto afrodyzjakami:)

Na początek migdałowe babeczki, według przepisu nieocenionej Julii Child, mocno czekoladowe z dodatkiem najlepiej orzechów laskowych.

Walentynkowe muffinki z czekoladą i orzechami

1 szklanka mąki

2 łyżki kakao

tabliczka (gorzkiej lub mlecznej) czekolady

1 łyżka proszku do pieczenia

pół łyżeczki sody oczyszczonej

pół szklanki cukru

2 jajka

1 szklanka mleka

1/3 szklanki orzechów laskowych

6 łyżek roztopionego masła lub oleju słonecznikowego

garść płatków migdałowych

Mąkę wymieszać z kakao, proszkiem do pieczenia, sodą, cukrem i orzechami. W osobnym naczyniu rozmieszać jajka, mleko oraz masło. Połączyć zawartość obu naczyń i wymieszać.

Dodać posiekaną czekoladę.

Formę do muffinek wyłożyć papierowymi foremkami. Wypełnić je ciastem do 3/4 wysokości.

Piec 20-30 minut w temperaturze 200 stopni. Oprószyć płatkami migdałowymi i orzechami.

* Przepis podstawowy na babeczki migdałowe pochodzi z książki Julii Child  "Gotuj z Julią. Niezbędne przepisy i porady mistrzyni kuchni", został jednak przeze mnie zaadoptowany i nieco urozmaicony na potrzeby Walentynek:)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Następnie prawdziwie angielski "carrot cake", ciasto niezwykle popularne na Wyspach Brytyjskich, a jednocześnie bardzo proste do zrobienia. Bazę stanowi marchewkowe ciasto na muffinki, połączone jednak z kremem z lekko słonego kremowego serka philadelphia tworzy wilgotny i aromatyczny torcik.

Ciasto marchewkowe

(w walentynkowej odsłonie z orzechami, ananasem
i czekoladowymi serduszkami)

2/3 szklanki mąki pszennej

0,5 szklanki cukru

1 łyżeczka sody oczyszczonej

3/4 łyżeczki proszku do pieczenia

2  łyżeczki cynamonu

1/4 łyżeczki gałki muszkatołowej

1/4 łyżeczki soli

1/3 szklanki oleju (najlepiej rzepakowego)

2 jajka

1 szklanka posiekanych orzechów włoskich

0,5 szklanki posiekanych, odsączonych ananasów

1 szklanka startej marchewki

W jednym naczyniu wymieszać składniki suche: mąkę, cukier, sól, proszek, sodę, przyprawy. W drugim naczyniu roztrzepać jajka i wymieszać z olejem. Następnie połączyć zawartość obu naczyń, dodać startą na średnich oczkach marchewkę, posiekane orzechy oraz ananas. Wszystko wymieszać. 

Formę o średnicy 20 cm wyłożyć papierem do pieczenia lub pergaminem. Do formy wyłożyć ciasto i wyrównać. Piec w temperaturze 175 stopni przez 40-45 minut. Wystudzić w formie, nastepnie wyjąć i wystudzić na kratce.

Krem:

300 g serka philadelphia lub innego śmiatankowego

6 łyżek masła

1,5 szklanki cukru pudru

1 łyżeczka ekstraktu waniliowego lub śmietankowego

Wymienione składniki wymieszać w mikserze na gładką masę. Masło powinno być trzymane w temperaturze pokojowej, a cukier należy uprzednio przesiać przez sito. Wystudzone ciasto przekroić wzdłuż. Połową kremu przełożyć ciasto, resztę rozsmarować na górze i na bokach. U góry ozdobić orzechami włoskimi, boki natomiast czekoladowymi serduszkami. Na koniec oprószyć ciasto delikatnie cynamonem.

Smacznego!

* Przepis zaczerpnięty od Doroty.

Tort kawowo-bezowy

Tort bezowo-kawowy

(prawdziwie zimowy, lekki i aromatyczny)

Bezy:

6 białek

1 szklanka cukru

1 łyżka mąki ziemniaczanej

Krem:

kostka masła

2 jajka

3 łyżki cukru

kawa rozpuszczalna

spirytus

gorzka lub mleczna czekolada

Białka z cukrem ubić na bardzo sztywną pianę. Dodać mąkę ziemniaczaną i wymieszać.

Jedną dużą blachę do pieczenia (lub trzy mniejsze) wyłożyć papierem do pieczenia lub pergaminem. Narysować 3 okręgi o średnicy nieco mniejszej niż średnica tortownicy (gdyż bezy w trakcie pieczenia urosną). Ubitą pianę wyłożyć na narysowane koła. Włożyć do nagrzanego piekarnika i piec nieco ponad godzinę w temperaturze ok. 150 stopni. Wyłączyć piekarnik, lecz nie otwierać, pozostawić bezy do wystygnięcia.

Masło utrzeć na puszystą masę. Białka oddzielić od żółtek. Do białek dodać cukier i ubić na sztywną pianę na parze. Kiedy piana będzie sztywna dodać żółtka nadal ubijając. Do masła dodawać po łyżce piany z jajek i ucierać. Na końcu dodać przetartą przez sito kawę i spirytus.

Koła bezowe przełożyć kremem kawowym. Górę posmarować kremem i obsypać pokrojoną lub startą czekoladą.

Smacznego!

 

* Przepis podstawowy pochodzi z bloga Moje pyszności, został jednak przeze mnie nieco zmieniony.

o współczesnym angielskim kinie kostiumowym

Film, o którym chcę opowiedzieć, to oglądana przeze mnie ostatnio "Księżna" w reżyserii Saula Dibba.

Oparte na faktach, anglosaskie dzieło przywodzi na myśl klasykę XIX-wiecznej rosyjskiej prozy - "Annę Kareninę" Lwa Tołstoja. Z podobną autentycznością obie historie angażują i skupiają uwagę widzów na nieszczęśliwym losie głównych bohaterek. W jednoznacznie feminizującej narracji autorzy zwracają uwagę na bezlitosną rzeczywistość wyższych sfer, która karze pięknym, inteligentnym arystokratkom wybierać między miłością, a obowiązkami, między wolnością a konwenansami. Mimo zbieżnego rdzenia tematycznego, różnica między utworami jest kluczowa i paradoksalnie wypływa z oczywistego podobieństwa. To samo olbrzymie pragnienie wyswobodzenia się z patriarchalnej struktury, jedną kobietę uskrzydla dodając sił na ucieczkę od niekochającego, szorstkiego męża i matczynych obowiązków, drugą zmusza do wyrzeczenia się własnego szczęścia i podjęcia pierwszej świadomej i odpowiedzialnej decyzji.

Ofiara, którą składa księżna Georgiana z własnego szczęścia, daje jej spokój, którego Annie Kareninie nie dane było zaznać.

W poruszający sposób współczesne brytyjskie kino kostiumowe wskrzesza historię XVIII-wiecznej księżnej Devonshire oblekając ją w przesłanie niezwykle uniwersalne i nienaznaczone mijającym czasem.